Chega a primaveira, a época do florecer.

Nova sección do blog, viaxes do autor

Esta nova sección falarase dos viaxes do autor do blog por distintos sitios e comentarase as zonas arqueolóxicas, naturais e patrimonios visitados. Espero que gustes e poidase ver r asi comparar distitas zonas coa nosa encadrandoas no marco historico, culturail e natural.

Viaxes do autor: A Baixa Limia, por terras do Xurés seguindo a "Vía Nova" romana.

Esta viaxe a terras do sur da provincia de Ourense foi realizada principalmente para vistar a zona arqueolóxica da Serra do Xurés, por onde transcurria unha importante calzada romana, a Vía XVIII, a cal unía a capital do Conventus Bracarum, Bracara Auguata (Braga) coa capital do Conventus Asturum, Asturica Augusta (Astorga). Tamén e coñecida como a "Vía Nova", o cal este nome sae en varios gravados da calzada.
Vista o val do Río Caldo en Baños do Río Caldo, Lobios.

Esta vía foi construida entorno os anos 79-80 d.C durante o imperio de Vespiano e seu fillo Tito, recorría 210 millas (330 Km) entre ambas cidades romanas, no século III d.C saía no itinerario de Antonino. Foi construida con fins comerciais, e nela había varios puntos de rutas de ouro, coma na zona oriental norte da provincia de Ourense e o sur da provincia de Lugo. O longo do seu trazado a vía estava señalizada con "miliarios" para saber as millas recorridas, concentra un gran número delas, tanto no tramos galaico-leonés coma no portugués, sendo asi unha das vías romanas europeas que máis conserva. Tamén tiña o parecer once mansións ou mansios, que eran para o hospedaxe do viaxeiro, algo asi como as estacións de servizo actuais.

O primeiro punto en visitar foi moi preto da fronteira con Portugal, no concello de Lobios e no Parque Natural da Serra do Xurés, os miliarios de Portela do Home. Aqui nos atopamos con case cunha vintena de miliarios, algúns chegan os 2 metros de altura. Recordemos que os miliarios eran como as señais da época para saber as distancias, xunto a estes atopase un pequeno tramo da Vía Nova perfectamente pavimentado. Pouco máis arriba xusto na fronteira con Portugal atopase o porto de montaña de Portela do Home, nome que nos bem da época romana e que era moi común nas súas vías, vindo este nome de "porta", que neste caso referiase seguramente a entrada no val do Río Caldo.

Miliarios de Portela do Home e Vía Nova.

Decendemos despois cara o val do Río Caldo, río chamado asi polas augas termais que poseé, bem aproveitadas xa dende época romana e posiblemente os anteriores castrexos. No descenso pola OU-312 cara a Vila Termal de Torneiros nos topamos o outro lado da estrada e do Río Caldo cunha espectacular cascada que baixa polas montañas do Xurés, o que fai que sexa unha parada obligatoria no mirador da estrada para observar tan fermoso paisaxe. Xusto polo lado da cascada o outro lado do río discorre tranquilamente a antiga Vía Nova, a día de hoxe combertida nunha popular ruta de sendeirismo.
Cascada na Serra do Xurés

Unha vez chegados a Vila Termal de Torneiros, nos atopamos co enorme Balnearío do Río Caldo. Pegado o río hai un fermoso paseo con termas de valde, o que merece bastante a pena relaxarse nas quentes augas das termas para relaxarse. Seguíndo o paseo río arriba, a pouca distancia nos topamos co seguinte punto arquoloxico da viaxe, as ruinas romanas da antigua masio ou pousada dos Baños do Río Caldo.
Vista a Vila Termal de Torneiros máis paseo.

Esta masio que tamén pudo ser posteriormente un vila romana, foi construida na época baixa-romana. Nela conservase o antigo balneario romano asi como seu sistema de calefacción de hipocaustro, no cal aprobeitaban as augas quentes para dar calor pasando estas por debaixo da solo habitacional, para iso fixeron un sistema de subplanta apoiada con arcos feitos con ladrillos. Este tipo de hipocaustro e moi similar o usado na Vila romana de Angoares, da cal xa nom temos restos, polo contrario esta mansio e a mellor consevada da Galiza.


Restos dos antigas termas da masio de Baños do Río Caldo

Decir que tamén nestas terras se conservan restos de mamoas e dolméns, os cales espero visitar noutra ocasión. Abandoando xa as terras da Serra do Xurés seguindo a antiga N-540, agora a OU-540 seguindo o val do Río Limia nos diriximos a Bande, dirección Celanova. Ali antes de chegar a Bande, na parroquia de Baños de Bande, onde antigamente había outro balneario nos atopamos cos restos do antigo campamento romano de Aquis Querquenis, tamén coñecido como a Cida. Este campamento está a orillas do embalse das Cunchas, moi preto da antiga "Vía Nova". Este antigo campamento militar romano xunto o da antiga cidade de Lugo é o de Sobrado dos Monxes (A Coruña) som os unicos que conservamos na Galiza. Data dos séculos I-II d.C, seguramente foi construido para vixiar a antiga Vía Nova, recordando que seguramente por esta baixaria ouro das zonas cercáns o Sil e o Courel. Ten unha extensión de 3 Ha, e súa estructura e a clásica romana rectangular con dúas vías paralelas no interior.

Seguramente nel se asentarián tropas auxiliares reclutadas entre os indixenas para vixiar a zona mandados por un centurión romano. Xusto o lado do campamento hai restos dunha antiga villae ou vila romana, onde seguramente viviria este centurión ou pretor. Decir que o problema de este campamento e que esta pegado o embalse das Cunchas, polo que cando este suben as augas do embalse seus restos som completamente tapados, mítica gran obra de inxenieria moderna.


Ruinas do campamento romano de Aquis Querquenis, Baños de Bande.

O rematar de visitar este campamento romano, acaba aqui a nosa visita a zona arqueolóxica romana da Baixa Limia. De novo collemos a OU-540 dirección Celanova e seguimos rumbo Ponteareas. Agradecer os que teñen o valor de aguantarme e acompañarme nas viaxes, xa que se agradece moito a compañia, aqui acaba esta viaxe.

Vertidos ó rio Tea en Ponteareas, as xoias do noso saneamento

Medievo ponteareán: A ponte medieval do Cabalón

Situada na parroquia de Angoares, cruzando o río Uma nos atopamos cun dos monumentos máis significativos e mellor conservados do concello. Tratase da ponte do Cabalón, a cal descoñecemos seu século de construcción pero sabemos que foi no periodo medieval, pois súas características som claras deste periodo.

A ponte situase num precioso recuncho da parroquia de Angoares. Seu tamaño e reducido e conserva tres arcos, dous de forma circular da construcción orixinal e un pequeno rectangular que poido ser de orixe posterior, seguramente para alimentar unhas das cales que posué para levar a auga os muiños que se atopan moi próximos. Nom conserva soportes que servirán de barandillas os lados, pero suponse que na época si os teria, pero si conserva o adoquinado perfectamente da ponte, aínda que semi-aterrado pola terra acumulada no seu pavimento.

Recordando que Angoares e unha parroquia histórica e que xa temos noticias desta dende a alta idade media, que anteriormente posuía unha vila romana pola cal pasaba unha arteria da antiga vía Braga-Iria Flavia (Padron), é de saber que este debería ser un importante punto de comunicación da época. No século XII Angoares xa posuía a igrexa parroquial actual sobre unha igrexa anterior, o que nos indica que era un núcleo de poboación fixo e debería de estar ben comunicado.

Posiblemente esta ponte comunicaría ata tres posibles vías como aínda marcan a día de hoxe os antigos camiños que ali se conserva, un vido do sur, de terras portuguesas, que comunicaba con outro vido da zona de Vilasobroso pola parte do este, onde xuntos cruzaban a ponte cara Anguares e a ponte dos Remedios e das Partidas para seguir outras rutas.

A ponte aínda e moi utilizada polos veciños da zona para cruzar o río Uma, e ata se pode cruzar en coche. O seu entorno, o cal e moi ribeireño aínda se usa como praia fluvial, pero atopase moi avandoado. Xusto en frente da ponte conserva unhas fermosas cascadas, as cales tal vez o seu orixe foi na construcción da ponte para desviar a auga do río. A cada lado da ponte tamén conserva perfectamente duas canles as cales levaban a auga os muiños que se atopan moi preto. A día de hoxe atopanse en estado ruinosos e cubertos pola vexetación, aínda que auga segue transcurrindo polo seu interior como en antaño, unha magoa que se atopen asi.




Fermosas cascadas xusto enfronte da Ponte do Cabalón.
Restos dos antiguos muños a só uns metros da ponte.

FICHA TÉCNICA

LUGAR: O Cabalón, angoares

ALTIDUDE: escasa

COORDENADAS:

TIPOLOXÍA: Ponte

DATACIÓN: Medieval

ESTADO DE CONSERVACIÓN: Moi boa

CLASIFICACIÓN DO SOLO: Que se sepa sen protexer

PROPIEDADE: Camiño municipal (pública)

Actualidade: Un vertedero de servicio para las obras de la A-59 sepultará varios petroglifos en Amoedo

La asociación de vecinos advierte que se ubica en una zona catalogada de Protección en el Plan Xeral.

La asociación de vecinos San Sadurniño de Amoedo denuncia la intención del Ministerio de Fomento de ubicar en la parroquia un vertedero para dar servicio a las obras de la futura autovía A-59 (Pontevedra-Vigo) que afectará a un conjunto arqueológico con varios petroglifos y dólmenes.
Desde el colectivo vecinal aseguran que, según consta en el proyecto, esta zona de servicio ocupa una parcela de 300 metros de longitud por unos 100 de anchura en un lugar de monte comunal de Amoedo donde se ubica un importante yacimiento arqueológico. "Este vertedero enterraría, con los daños inherentes que ocasiona una actuación de este tipo, a todo este conjunto patrimonial, entre el que se encuentran petroglifos y mámoas, llegando a poner en situación delicada un ´foxo do lobo´ que linda peligrosamente con esta zona", explica Jorge Álvarez, portavoz del colectivo vecinal.
Desde la asociación de vecinos consideran que la propuesta de estos terrenos como vertedero no se debe al desconocimiento de la existencia de ese patrimonio cultural, sino "a la desidia y menosprecio de la Administración con respecto a nuestra historia y territorio", indica Álvarez, que argumenta que la Consellería de Cultura (Patrimonio) "tiene datos más que suficientes que corroboran la ubicación de los restos arqueológicos en los terrenos afectados".
Además, critican la elección de esta zona para el vertedero por la cercanía del río Alvedosa, con una pendiente pronunciada, "con lo que la posibilidad de que el material que se deposite en el lugar vaya a parar al cauce es bastante elevada", y advierten de que este lugar se cataloga como Protección de Espacios Naturais (PEN) en el Plan Xeral de Pazos de Borbén.

Uno de los grabados rupestres de Amoedo afectado por el vertedero de las obras de la A-59.

NOTICIA SACADO DO FARO DE VIGO.

Dende aqui apoiar os cercanos veciños de Pazos de Borben, pois os de arriba nom poden quitarnos todo como se nom foramos nadie. Outro duro golpe o patrimonio e medio ambente sim deixar case ter nim voz nim voto os veciños afectados, e xa van uns poucos no que levamos de ano no Condado e seus redores.

Planta de biomasa en Ribadetea, nom grazas.

As empresas Engasa, Dalkia, Eléctrica Sestelo e Deenma, que serán as acionistas da planta de biomasa que pretenden facer en Ribadetea anunciaron nos madeios, a Xunta e os politicos locais do beneficio desta planta no concello de Ponteareas. Pero máis olvidaronse de informar os afectados, os veciños.
Primeiro tentaron a trama de firmar coa Xunta en veran, para asi pasados os seis meses de alegacións que poideran ter encontra aparecer con todo tapado. E asi se presentaron en Ribadetea, sim case informar e co periodo de alegacións xa acabado sem nos saber o que se nos viña enriba.
Foi entón cando apareceron en pouquisimo tempo máis de cen alegacións en contra da planta no concello, entre veciños de Ribadetea, a asociación ecoloxista ADENCO e o PSOE de Ponteareas. Agora tentase que voltese abrir un periodo de noas alegacións, pois a poboación se definitivamente acabase instalando a planta nom teriamos nim voz nim voto de tela diante dos nosos fuciños.

Outra cousa que chamou a atención foi no proxecto que presentaron a Xunta, poidemos ver as fotos manipuladas que lles mandaron da zona, nas cales nom aparecen casas nos seus redores, só monte e as fabricas da Lomba, pois estas plantas teñen que estar a 1,5 Km das casas, cousa que esta esta ten o outro lado da carretera o barrio da Freixa.

Razóns que nunca veras nos medios de desinformación polas cales nom queremos biomasa:

- Primeiro, pola trama é enganos e ocultación a cal nos tiveron sometidos os veciños de Ribadetea, ademáis de planos manipulados e nom ter en conta a palabra do pobo.

-Segundo, por asentarse num sitio onde en teoria e ilegal montar máis naves, pois pouco a pouco creouse un poligono clandestino o cal nim dispon de boas carreteras, nim saneamentos e alcantarillados, onde todo vai parar o cercan Río Tea.

-Terceiro, por estar a 15 metros das casas, cando por lei marca que ten que ser 1,5 Km, aparte de estar a menos 0,5 Km do Río Tea, río o cal esta protexido pola Lei Natura 2000, o cal sufriria unha afección directa da planta. Tamén influiria no seu cauce, pois a planta necesita 600.000 litros mensuais, devolvendo as augas o río en temperaturas moi elevadas, o cal sería un desastre para a fauna e vexetación da zona.

-Cuarto, por nom dispor de carreteras axeitadas para ese tipo de transporte pesado as 24 horas do día, aparte da contaminación acustica e paisaxistica, pois farase unha chimenea de máis de 30 metros, todo num medio rodeado de casas veciñais.

-Quinto, pola liña de alta tensión que pretenden facer soterrada dende a planta a o receptor electrico de Bugarin de Sestelo (razon pola que a planta situarase nese lugar, pois esta en frente o outro lado do río). Dita liña ira soterrada por debaixo das vivendas de Ribadetea e Bugarin, e cruzara tamén soterrada o cauce de Tea.

-Sexto, pola contaminación que producira nos redores, aparte de que enchera todo de cinzas (pois queimarase sobre todo astillas de piñeiro) polo que variara o entorno e cheirara a chamusco. Tamén polas toxinas que soltara, as cales entre outras cousas probocaran a choiva acida, a cal súas nubes concentraranse no propio val do Tea. As consecuencias a medio prazo poden ser desastrosas para as colleitas, elevando a acidez da terra dos campos.

-Septimo, por enganar a xente dicindo que creara 200 postos de traballo. a planta só dispora de 17 postos de traballo, pa cal seguramente usarase o enchufismo. No resto como sempre contrataran empresas (pa transporte, talas nos montes...)

-Oitavo, pola posible tala descontrolada dos montes, que aqui por desgraza nom e nada novo, pois alimentaran a combustión principalmente de astilla de piñeiro e outras arbores. en principio dixeron de madeira residual dos montes, pero estas nom chegan nim pa nha semana, poo que e un perigo para nosos monte e para todos aqueles avariciosos que pensan que se van enriquecer talando neles. Tampouco descartaron queimar residuos fecais das granxas ou basuras.

-Noveno, por comparala coa planta de biomasa de Iberdrola en burgos, acal esta num descampado castelán e nom ten nada que ver co entorno desta.

-Décimo, por un pobo unido que di que nom, o cal o concello deberia apoiar, pois nos nom gañamos nada con iso hai e perdemos moito, pois nom nos dara postos de traballo nim nos baixaran a corrente un centimo por tela hai.

Agora ti decides. Pontareas Historia Viva, blogue comprometido co bem dos veciños da bisbarra.

Nom a planta de biomasa en Ribadetea.

Actualidade: Veciños de Ribadetea contra a Planta de Biomasa

Segue a proposta de montar unha macroplanta de biomasa de 10 MW (o máximo permitido na comunidade) no antigo lugar da fabrica de ceramica de Ribadetea. Esta producira electricidade apartir da incineración vexetal (sobre todo toxo), polo que din que supostamente estaran os montes máis limpos. Tamén din que xenerara 200 postos de traballo nos redores é que sera un gran avance enerxético para zona.

Pero agora bem, nom din nada do contaminante dos seus fumes tóxicos, os cales probocan a choiva ácida, o que tendria consecuenzas nefastas para a comarca. Ademáis que esta moi pretiño das casas, sobre todo do barrio da Freixa e do Río Tea, e esa chimenea vai soltar as 24 horas do día cinzas sobres estas zonas.
Aparte tampouco falaron de baixarlle a luz os veciños de Ribadetea un céntimo, cousa que seria máis lóxica. Tamén todos sabemos que o dos 200 postos de traballo e un farol, pois é raro que unha planta de biomasa onde todo e mecanizado pase dos 20 postos de traballo.
Por último esperemos que o dos montes limpos sexa verdade, pero controlado, nom de forma devastadora econtrolada polos veciños, nom por eles.

Tentaremos seguir de cerca como se desenvolve o caso, polo de agora abra unha reunión cos veciños a cal se aplazara e aínda nom puxeron outra fecha.

Vista da antiga ceramica da Freixa, onde pretende instalarse a planta de biomasa

Vista aerea do lugar onde se instalara, moi preto das casa e do Río Tea.

Parroquias: Celeiros, baixo a sombra dos piñeiros mansos

Parroquia que se atopa o leste do concello, lindando cos municipios de Salvaterra de Miño e o das Neves. Conta con 227 habitantes e ten unha extensión de 2,5 Km/2.

Ten un notable relevo accidentado pese nom ter alturas significativas. Atopase en camiño entre o val do Tea e os montes da Paradanta, atravesada polo Río Uma, o cal crea un fértil val.

Destaca a vista na zona centro da parroquia dous xigantes piñeiros mansos centenarios que posée, o cal un pasa dos 30 m de altura, chamado Piñeiro manso dos Candeira, o cal esta catalogado entre árbores senlleiras da Galiza.

En canto a arquitectura relixiosa, destaca a igrexa parroquial adicada a San Fins datada do século XVIII. Decir que esta asentada nunha acrópole na cal habia un castro, agora xa case desaparecido, só conservando restos das terrazas e parapetos de defensa.
Moi interesante tamén xusto o lado da igrexa, no cemiterio, o panteón da familia Candeira. Foi construido no 1.871 por Jose Cerviño Garcia ou Ignacio Cerviño Quinteiro. Destaca enriba dos dous sarcofogos unha estatua, con un reloxo, relevos, incripcións... que fan deste panteón un dos mellores monumentos galegos da arte funeraria galega asi como canteira.
Tamén conta Celeiros con dous cuceiros, un cercano a igrexa e outro no barrio de Soutelo.

En canto a historia, nom temos datos da presenza prehistorica, pero suponse que esta zona sería transcurrida polos prehistoricos posto que nas veciñas parroquias de Cumiar e Guillade si os hai.
En canto a Idade de Ferro si hai constancia do castro xa mencionado debaixo da acropole que no que se atopa a igrexa, conserva aínda algunhas terrazas e parapetos polos redores da acropole.

Tampouco hai datos medievais, pero vendo a fertilidade do río Uma neste tramo e a cercania a o Castelo do Sobroso, o máis probable e que as terras de cumiar pertenceran a este señorio.
no século XVIII construese a igrexa, polo que seguramente asentarase xa un núcleo significativo de poboación polos redores.
Debeu ser tamén destacable a familia dos Candeira, posto o munumento funerario do siglo XIX que lles construiron, pois o parecer eles doaron as terras onde se atopa o cemiterio para seu uso como tal. Tamén preto de ali, onde se atopan os dous piñeiros mansos centenarios, lles chaman dos Candeira, asi que é de supor que esa explanada combertida agora nunha area recreativa lles pertencián tamén.

Na zona do barrio de Soutelo pasa o río Uma, o cal esta bastante avandoado nesa zona, pero aínda asi conserva seu encanto natural é de augas limpas rodeado de un paisaxe verde de pastizais, leiras, viñas... todo num entorno rural que merece a pena ver.

Piñeiros mansos centanarios xigantes dos Candeira.
Igrexa parroquial de Celeiros, construida no século XVIII.

Bonito rincon cun lavadoiro e fonte.
Panteón dos Candeira, dos máis significativos da arte funeraria tradicional galega.

Cruzeiro do Barrio do Soutelo.

Os medios de desinformación voltan a tentar manipular, o danado, o medio ambente.

FARO DE VIGO 25/01/11

Medio Rural desconoce todavía el coste económico del control de la plaga del pino
Algunos cálculos apuntan a siete millones de euros, pero dependerá de los trabajos que sean necesarios

El coste del control de la plaga del pino es todavía una incógnita. Ni la Consellería de Medio Rural ni los concellos afectados –Salvaterra y As Neves– conocen cuánto les costará a las arcas públicas atajar el nematodo y evitar que se extienda, según confirmaron ayer a FARO DE VIGO fuentes municipales.
De hecho el propio director xeral de producción Agropecuaria, José Alvarez Robledo, durante su visita a una de las oficinas para extender permisos de corta, indicó que el coste depende de muchos factores, entre ellos la madera que cortarán y retirarán los propios afectados y de la que deba encargarse la Xunta, lo que encarecerá el proceso.

Aún así, algunos cálculos realizados por el sector apuntan a siete millones de euros, y la propia Tragsa –empresa pública que realizó mediciones de campo en la zona– estima que serán necesarios más de seis millones de euros.
En el coste final influirá la eficacia de las talas que se realizarán antes del 28 de febrero directamente por los propietarios, que en estos momentos ya avanzan a buen ritmo. Las oficinas para solicitar permisos de corta están abiertas al menos hasta el día 30 de enero, si bien su ampliación no se ha publicado en el Diario Oficial de Galicia. Inicialmente la apertura solo para solicitar permisos estaba prevista hasta el día 20. Los vecinos también aceleraron sus talas de carácter personal aprovechando las buenas condiciones climatológicas de los últimos días.
Siete mil parcelas.

En la zona afectada hay unos 100.000 árboles en unas 7.000 parcelas con un volumen de unos 90.000 metros cúbicos de madera. El sector considera que, a pesar de que inicialmente, su uso dentro de las condiciones de erradicación de la plaga podía verse como ser un problema, está muy lejos de la realidad ya que los árboles pueden consumirse o procesarse –con tratamiento térmico– en la zona lo que garantiza a las autoridades un eficaz control de la plaga, detectada por vez primera en Galicia en la comarca del Condado.

La presencia de la plaga fue confirmada por la Xunta el 26 de noviembre, y provocó inicialmente un examen especial en un radio de veinte kilómetros a la redonda, y la retirada de toda la madera en un radio de kilómetro y medio, desde la "zona cero".
El Bursaphelenchus xylophilus, más conocido como nemátodo de la madera del pino, es un gusano microscópico que surgió en Norteamérica y apareció por primera vez en Europa en 1999 en Setúbal (Portugal). Tiene estatus legal de organismo nocivo reconocido por la Unión Europea (UE) y en apenas veinte años ha logrado extenderse por todo el territorio luso.

No primeiro lugar decir que os veciños levan tempo tentando dirixirse os medios para protestar ante tal medida a que se bem forzosamente obrigados, pero parece que nos medios só lles importa publicar o económico e manipular según lle mandan, pois parece que os veciños nom teñen nim voz nim voto neste asunto nos cales som eles os perxudicados o igual co medio ambente.

agora empecemos coa noticia, esta fala de praga como se esta xa se espandise por orixe divina, cando supostamente só se atopou unha arbore afectada e o resto estan sanas.

Aínda quedan moitas preguntas sem responder, ¿como chegou ali o nemátodo? Según eles o transportou o escarabello que o transporta no seu interior, xa que este cando deposita os ovos tamén deposita os gusanos microscopicos nemátodos, ¿pero eles nom saben que este escaravello inverna nestas terras pois nom soén sair en temperaturas inferiores os 20 grados? ¿e que só recorre como máximo na súa vida 3 Km? isto entre outras moitas...

O primeiro sería tentar saber como chegou pra tentar previrse para outros casos, pero aqui nom, só deron explicación rápida básica e fora...

Outra cousa que sorprende da noticia e que só se fala da perda ecónomica, ¿e o resto nom importa? Pois vaise talar nunha primeira fase máis de 1,5 km a redonda, pero tamén teñen unha segunda fase da que nom falan de uns 20 km a redonda, incluido os arbores dos xardins, o que deixaria a zona sur do Condado desertica e sem poder voltar plantar en 3 anos, sim contar logo con outros problemas como desaparición da fauna, desiertización, riadas...

Logo decir que na noticia parece como se a poboación estivese dacordo e colavorase coa Xunta, cando isto e totalmente falso. Os veciños teñen unha total incertidume, case só saben que teñen ata o 28 de febreiro pra talar por súa conta os seus montes, senón entrara a Xunta a "acción", e para nada apoián vivir nunha explanada calva e queren conservar seus montes.

Outra cousa curiosa coma sempre nestes casos "extraños" e que a unica empresa que pode recoller o sarrín destas arbores e a multicional galega FINSA...

A isto sumado que esta zona sera num futuro un enclave extratexico na industria galega, pois e onde estan realizando as obras da autoestrada que unira o Porto Seco ca autoestrada das Rías Baixas, sumado o que soe mirar a Xunta polo medio ambente, onde poden máis os cartos que a vida, isto da moito que sospeitar...

Este e o parecer o protocolo que establece a UE seguir, pero aqui só se descubriu (se nom e manipulación) o parásito nunha arbore, pola cal faran unha masacre. Só poñen exemplos terrorificos de medo, como o caso de Portugal onde se espandiu por todo o páis, pero porque nom poñen outros casos como o de Xapón, onde sem facer barbaries, con moito control, controaron que nos seus casos nom se expandise unha praga sem danar o medio.

Según avance este triste caso irase dando máis noticias aqui, é esperase dar dentro de pouco un reportaxe máis amplo e fotografico.

Paisaxes do O Condado

Vista parcial dende o centro medico do casco vello de Ponteareas.

Verdes leiras da parroquia de Padrons cos montes de Coto de Eira o fondo.

Fermoso antigo lavadoiro nas aforas de Ponteareas no barrio das Cachadas

Vista a praia fluvial de Mondariz-Balneario

Panorámica da ponte medieval do Cavalon sobre o Río Uma nunha tarde invernal.

Persoaxes ilustres: Álvaro Pino

Álvaro Pino Couñago, é un dos deportistas máis destacado dete concello, naceu na parroquia de Fontenla o 17 de agosto de 1956, é ex ciclista e foi no 2010 director deportivo do Xacobeo Galicia.

Comezou coma profesional no 1981, ano no que gañou a súa primeira etapa na Volta Ciclista a España no recorrido Zaragoza-Torrejón, tras unha escapada de 200 km. No 1983 foi cuarto na volta España, chegando a ser líder poñendo en apertos ao propio Bernard Hinault.

Pero seria no 1986 cando quedara vencedor da Volta España derrotando en todos os terreos a primeiras figuras como Sean Kelly, Robert Millar, Laurent Fignon ou Pedro Delgado. No1988, gañou o Gran Premio da Montaña e tres etapas máis. En 1989 gañou a célebre etapa dos Lagos de Covadonga. Nesa volta, co equipo ZOR, foi dúas veces primeiro na clasificación por equipos (en 1983 e en 1985).

No Tour de Francia, acadou en dúas ocasións a oitava posición (en 1986 e 1988).

Outras vitorias importantes no seu palmares serián a Subida ao Naranco en 1982, a Volta a Cataluña, dúas etapas e a Escalada ao Montjuic no 1987. Ademais da mencionada vitoria na Volta a Cataluña de 1987, foi segundo en 1986, cuarto en 1988 e terceiro en 1989. Na Subida ao Naranco, ademais da devandita vitoria, foi dúas veces terceiro: en 1987 e 1989.

Na Volta Asturias subiu tres veces ao podio: foi terceiro no 1982, segundo en 1983 e terceiro de novo no 1989. Foi terceiro no Gran Premio de Navarra (hoxe Premio Miguel Indurain) en 1985, tamén terceiro na Subida ao Urkiola en 1988 e segundo na Klásica de Primavera do 1989.

Na Volta Galiza, a súa mellor posición foi 2º en 1988, ano en que gañou tamén unha etapa e o Gran premio da Montaña. Tamén gañou o Gran premio da montaña da Volta Euskadi esa tempada.

Tamén foi campión galego de ciclocross 1987-88, 1988-89.

Foi seleccionado en sete ocasións para disputar o campionato do mundo de ciclismo de fondo por estrada. En 1988 recibiu o Premio Superprestixio de Unipublic. Quedou no posto 18º no Giro Italia do 1983, especialmente deseñado para rodadores e velocistas.

En total, estivo como ciclista profesional 11 anos, dende 1981 a 1991, se ben as tempadas de 1984 e 1990 pasounas practicamente inactivo debido á lesións. Con todo, a súa participación na primeira metade da Volta ciclista España de 1990 foi decisiva para o triunfo final do seu compañeiro de equipo Marco Giovanetti. Tivo que retirarse, por múltiples lesións, cando estaba de 10º na clasificación xeral.

Como profesional correu nos equipos Colchón CR, BH, Seur e Kelme, retirándose en 1991. Posteriormente, foi director deportivo do conxunto ciclista español Kelme (1992 a 1999) e despois do suízo Phonak (de 2002 a principios do 2005). Foi o descubridor para o ciclismo de élite dos corredores galegos Marcos Serrano e Óscar Pereiro.

En maio de 2006, foi presentado oficialmente como director técnico do equipo profesional de ciclismo galego Xacobeo Galicia. Con el como director de equipo, o Xacobeo Galicia proclamouse campión por equipos da Volta ciclista España 2009.

Actualidade: Novo atentado ambiental gravísimo en Leirado

De novo as mafias privadas e do goberno voltanse unir as mans para seus propios bens, e como sempre é o mesmo o que sae mal parado, o medio ambente.

Pois aínda nom pasau, pero apunto está de voltar levar outro golpe máis noso monte, esta vez na parroquia de Leirado en Salvaterra de Miño, e en menor medida na de Taboexa, As Neves.

Todo comezou fai un mes máis ou menos, cando se detectou num piñeiro unha enfermidade que provoca un gusano o cal denominan “nematodo”, o parecer e contaxiosa. Decir que esta enfermidade vexetal xa se deran casos en Portugal e nom fixeron a carnicería que estes “especialistas” tentan facer. O caso é que viñeron especialistas da Xunta e dixeron que había que talar todas as coníferas num radio de entre 500 e 3.000 metros, quedando o final estipulado en 1.500 m, e decir unhas 400 Ha, unhas 130 veces máis ou menos o castro de Troña pra facerse unha idea. Todo isto sem dar case explicacións os veciños nim facer moita investigación, xa que claro Galiza ten tanto monte que unha calva máis nom se nota, o problema e que esa forma de pensar un día acabarase, pois xa nom habrá máis.

Algúns veciños empezaron a venta dos piñeiros a prezos case de valde, pois teñen un plazo cortísimo para súa venda, mentres que outros nom saben bem o que vai acontecer. As talas xa comezaron estes días e as incineracións, polo que poideronse ver fogueiras elevándose sobre Leirado. Añadir que se incinerou xa o único piñeiro que deu positivo, máis uns 15 que o rodeaban os cales nos análisis nom deran positivo. A empresa “publica” (que nom sei que ten de publica) SEAGA puxose xa mans a obra neste suposto “saneamento” dos montes de Leirado.
O certo e que cando isto remate, quedara unha zona totalmente desolada de 400 Ha, coa consecuenza da marcha dos seus animais, uns veciños que quedan sem monte, a desertización, aparte de que veremos cando chova e faganse riadas, pois nom hai nada que as conteña, logo pasa o que pasa e nos queixamos, pero claro os que executan estas ordes normalmente viven en apartamentos da costa.

Tamén esperemos saber en curto plazo para que serviu esta tala, o típico soe ser estradas novas, un viñedo novo, unha canteira… e o maior problema é que sempre saen ca súa, nos engañan mil veces e seguimos a corriente felices e sem facer nada.

Este fermoso piñeiral desaparecera.
Primeiras talas e incineracións en Leirado

Prehistoria: Molde de Machado tipo Barcelos de Guillade

Neste contexto falaremos da aparición dun molde de fundición tipo Barcelos aparecido no monte das Carballas na parroquia de Guillade.

Este hallazgo corresponde a Idede de Bronce, a cal está dividida en tres fases, a inicial do 1.800 ao 1.500 a.C, na cal se atoparon varios depósitos de armas de bronce coma o de Roufeiro na provincia de Ourense. A segunda, que abarca dende 1.500 ata o 1.200 a.C, onde destaca os machados tipo Barcelos, os que se apareceron nalgúnhas partes do territorio do norte de Portugal e na Galiza, no que tratase dunha maneira común de fabricar machados. Por último o bronce final, do 1.200 ao 700 a.C, coincidindo seu final cos inicios da cultura castrexa e cos contactos con pobos mediterráneos e centro europeos, nestes últimos desenvolviase a cultura “dos campos de Urnas”.

ASENTAMENTO DO BRONCE MEDIO EN GUILLADE

Este posible asentamento situase no lugar das Carballas na parroquia Guillade. Está enclavado nun pequeno estreito val, que está a medio caminño entre Os Montes da Paradanta e o val do Tea.

Foi descubeto o abrir una pista, no que se descubriu un solo arcilloso con restos de carbón e algunas pedras traballadas, que en conxunto formarían parte de una vivenda. Nas cercanías foi onde atopariase o molde do machado tipo Barcelos e algúns restos de cerámica. Aínda que o sitio e rico no que en materiais se refire, aínda se espera un estudio da zona pa poder datar precisamente o asentamento e súa función.

Nota do autor: Esta noticia descoñece o autor da súa datación e onde se atopa na actualidade o molde, pois parece que quedou todo bastante tapado o igual co asentamento.

Espero en próximo visitar o lugar e ver como se atopa a zona, seguramente nom quedara ningún resto a vista, pero ver o entorno e as súas cualidades para poder imaxinar porque os habitantes neoliticos ponteareáns o elixiron, e poder asi comparar con outros atopados nos redores e na comarca e poder ver as semellanzas para un mellor estudo.

Un saudo, o autor.


Machado común do tipo Barcelos.