Actualidade: Veciños de Ribadetea contra a Planta de Biomasa

Segue a proposta de montar unha macroplanta de biomasa de 10 MW (o máximo permitido na comunidade) no antigo lugar da fabrica de ceramica de Ribadetea. Esta producira electricidade apartir da incineración vexetal (sobre todo toxo), polo que din que supostamente estaran os montes máis limpos. Tamén din que xenerara 200 postos de traballo nos redores é que sera un gran avance enerxético para zona.

Pero agora bem, nom din nada do contaminante dos seus fumes tóxicos, os cales probocan a choiva ácida, o que tendria consecuenzas nefastas para a comarca. Ademáis que esta moi pretiño das casas, sobre todo do barrio da Freixa e do Río Tea, e esa chimenea vai soltar as 24 horas do día cinzas sobres estas zonas.
Aparte tampouco falaron de baixarlle a luz os veciños de Ribadetea un céntimo, cousa que seria máis lóxica. Tamén todos sabemos que o dos 200 postos de traballo e un farol, pois é raro que unha planta de biomasa onde todo e mecanizado pase dos 20 postos de traballo.
Por último esperemos que o dos montes limpos sexa verdade, pero controlado, nom de forma devastadora econtrolada polos veciños, nom por eles.

Tentaremos seguir de cerca como se desenvolve o caso, polo de agora abra unha reunión cos veciños a cal se aplazara e aínda nom puxeron outra fecha.

Vista da antiga ceramica da Freixa, onde pretende instalarse a planta de biomasa

Vista aerea do lugar onde se instalara, moi preto das casa e do Río Tea.

Parroquias: Celeiros, baixo a sombra dos piñeiros mansos

Parroquia que se atopa o leste do concello, lindando cos municipios de Salvaterra de Miño e o das Neves. Conta con 227 habitantes e ten unha extensión de 2,5 Km/2.

Ten un notable relevo accidentado pese nom ter alturas significativas. Atopase en camiño entre o val do Tea e os montes da Paradanta, atravesada polo Río Uma, o cal crea un fértil val.

Destaca a vista na zona centro da parroquia dous xigantes piñeiros mansos centenarios que posée, o cal un pasa dos 30 m de altura, chamado Piñeiro manso dos Candeira, o cal esta catalogado entre árbores senlleiras da Galiza.

En canto a arquitectura relixiosa, destaca a igrexa parroquial adicada a San Fins datada do século XVIII. Decir que esta asentada nunha acrópole na cal habia un castro, agora xa case desaparecido, só conservando restos das terrazas e parapetos de defensa.
Moi interesante tamén xusto o lado da igrexa, no cemiterio, o panteón da familia Candeira. Foi construido no 1.871 por Jose Cerviño Garcia ou Ignacio Cerviño Quinteiro. Destaca enriba dos dous sarcofogos unha estatua, con un reloxo, relevos, incripcións... que fan deste panteón un dos mellores monumentos galegos da arte funeraria galega asi como canteira.
Tamén conta Celeiros con dous cuceiros, un cercano a igrexa e outro no barrio de Soutelo.

En canto a historia, nom temos datos da presenza prehistorica, pero suponse que esta zona sería transcurrida polos prehistoricos posto que nas veciñas parroquias de Cumiar e Guillade si os hai.
En canto a Idade de Ferro si hai constancia do castro xa mencionado debaixo da acropole que no que se atopa a igrexa, conserva aínda algunhas terrazas e parapetos polos redores da acropole.

Tampouco hai datos medievais, pero vendo a fertilidade do río Uma neste tramo e a cercania a o Castelo do Sobroso, o máis probable e que as terras de cumiar pertenceran a este señorio.
no século XVIII construese a igrexa, polo que seguramente asentarase xa un núcleo significativo de poboación polos redores.
Debeu ser tamén destacable a familia dos Candeira, posto o munumento funerario do siglo XIX que lles construiron, pois o parecer eles doaron as terras onde se atopa o cemiterio para seu uso como tal. Tamén preto de ali, onde se atopan os dous piñeiros mansos centenarios, lles chaman dos Candeira, asi que é de supor que esa explanada combertida agora nunha area recreativa lles pertencián tamén.

Na zona do barrio de Soutelo pasa o río Uma, o cal esta bastante avandoado nesa zona, pero aínda asi conserva seu encanto natural é de augas limpas rodeado de un paisaxe verde de pastizais, leiras, viñas... todo num entorno rural que merece a pena ver.

Piñeiros mansos centanarios xigantes dos Candeira.
Igrexa parroquial de Celeiros, construida no século XVIII.

Bonito rincon cun lavadoiro e fonte.
Panteón dos Candeira, dos máis significativos da arte funeraria tradicional galega.

Cruzeiro do Barrio do Soutelo.

Os medios de desinformación voltan a tentar manipular, o danado, o medio ambente.

FARO DE VIGO 25/01/11

Medio Rural desconoce todavía el coste económico del control de la plaga del pino
Algunos cálculos apuntan a siete millones de euros, pero dependerá de los trabajos que sean necesarios

El coste del control de la plaga del pino es todavía una incógnita. Ni la Consellería de Medio Rural ni los concellos afectados –Salvaterra y As Neves– conocen cuánto les costará a las arcas públicas atajar el nematodo y evitar que se extienda, según confirmaron ayer a FARO DE VIGO fuentes municipales.
De hecho el propio director xeral de producción Agropecuaria, José Alvarez Robledo, durante su visita a una de las oficinas para extender permisos de corta, indicó que el coste depende de muchos factores, entre ellos la madera que cortarán y retirarán los propios afectados y de la que deba encargarse la Xunta, lo que encarecerá el proceso.

Aún así, algunos cálculos realizados por el sector apuntan a siete millones de euros, y la propia Tragsa –empresa pública que realizó mediciones de campo en la zona– estima que serán necesarios más de seis millones de euros.
En el coste final influirá la eficacia de las talas que se realizarán antes del 28 de febrero directamente por los propietarios, que en estos momentos ya avanzan a buen ritmo. Las oficinas para solicitar permisos de corta están abiertas al menos hasta el día 30 de enero, si bien su ampliación no se ha publicado en el Diario Oficial de Galicia. Inicialmente la apertura solo para solicitar permisos estaba prevista hasta el día 20. Los vecinos también aceleraron sus talas de carácter personal aprovechando las buenas condiciones climatológicas de los últimos días.
Siete mil parcelas.

En la zona afectada hay unos 100.000 árboles en unas 7.000 parcelas con un volumen de unos 90.000 metros cúbicos de madera. El sector considera que, a pesar de que inicialmente, su uso dentro de las condiciones de erradicación de la plaga podía verse como ser un problema, está muy lejos de la realidad ya que los árboles pueden consumirse o procesarse –con tratamiento térmico– en la zona lo que garantiza a las autoridades un eficaz control de la plaga, detectada por vez primera en Galicia en la comarca del Condado.

La presencia de la plaga fue confirmada por la Xunta el 26 de noviembre, y provocó inicialmente un examen especial en un radio de veinte kilómetros a la redonda, y la retirada de toda la madera en un radio de kilómetro y medio, desde la "zona cero".
El Bursaphelenchus xylophilus, más conocido como nemátodo de la madera del pino, es un gusano microscópico que surgió en Norteamérica y apareció por primera vez en Europa en 1999 en Setúbal (Portugal). Tiene estatus legal de organismo nocivo reconocido por la Unión Europea (UE) y en apenas veinte años ha logrado extenderse por todo el territorio luso.

No primeiro lugar decir que os veciños levan tempo tentando dirixirse os medios para protestar ante tal medida a que se bem forzosamente obrigados, pero parece que nos medios só lles importa publicar o económico e manipular según lle mandan, pois parece que os veciños nom teñen nim voz nim voto neste asunto nos cales som eles os perxudicados o igual co medio ambente.

agora empecemos coa noticia, esta fala de praga como se esta xa se espandise por orixe divina, cando supostamente só se atopou unha arbore afectada e o resto estan sanas.

Aínda quedan moitas preguntas sem responder, ¿como chegou ali o nemátodo? Según eles o transportou o escarabello que o transporta no seu interior, xa que este cando deposita os ovos tamén deposita os gusanos microscopicos nemátodos, ¿pero eles nom saben que este escaravello inverna nestas terras pois nom soén sair en temperaturas inferiores os 20 grados? ¿e que só recorre como máximo na súa vida 3 Km? isto entre outras moitas...

O primeiro sería tentar saber como chegou pra tentar previrse para outros casos, pero aqui nom, só deron explicación rápida básica e fora...

Outra cousa que sorprende da noticia e que só se fala da perda ecónomica, ¿e o resto nom importa? Pois vaise talar nunha primeira fase máis de 1,5 km a redonda, pero tamén teñen unha segunda fase da que nom falan de uns 20 km a redonda, incluido os arbores dos xardins, o que deixaria a zona sur do Condado desertica e sem poder voltar plantar en 3 anos, sim contar logo con outros problemas como desaparición da fauna, desiertización, riadas...

Logo decir que na noticia parece como se a poboación estivese dacordo e colavorase coa Xunta, cando isto e totalmente falso. Os veciños teñen unha total incertidume, case só saben que teñen ata o 28 de febreiro pra talar por súa conta os seus montes, senón entrara a Xunta a "acción", e para nada apoián vivir nunha explanada calva e queren conservar seus montes.

Outra cousa curiosa coma sempre nestes casos "extraños" e que a unica empresa que pode recoller o sarrín destas arbores e a multicional galega FINSA...

A isto sumado que esta zona sera num futuro un enclave extratexico na industria galega, pois e onde estan realizando as obras da autoestrada que unira o Porto Seco ca autoestrada das Rías Baixas, sumado o que soe mirar a Xunta polo medio ambente, onde poden máis os cartos que a vida, isto da moito que sospeitar...

Este e o parecer o protocolo que establece a UE seguir, pero aqui só se descubriu (se nom e manipulación) o parásito nunha arbore, pola cal faran unha masacre. Só poñen exemplos terrorificos de medo, como o caso de Portugal onde se espandiu por todo o páis, pero porque nom poñen outros casos como o de Xapón, onde sem facer barbaries, con moito control, controaron que nos seus casos nom se expandise unha praga sem danar o medio.

Según avance este triste caso irase dando máis noticias aqui, é esperase dar dentro de pouco un reportaxe máis amplo e fotografico.

Paisaxes do O Condado

Vista parcial dende o centro medico do casco vello de Ponteareas.

Verdes leiras da parroquia de Padrons cos montes de Coto de Eira o fondo.

Fermoso antigo lavadoiro nas aforas de Ponteareas no barrio das Cachadas

Vista a praia fluvial de Mondariz-Balneario

Panorámica da ponte medieval do Cavalon sobre o Río Uma nunha tarde invernal.

Persoaxes ilustres: Álvaro Pino

Álvaro Pino Couñago, é un dos deportistas máis destacado dete concello, naceu na parroquia de Fontenla o 17 de agosto de 1956, é ex ciclista e foi no 2010 director deportivo do Xacobeo Galicia.

Comezou coma profesional no 1981, ano no que gañou a súa primeira etapa na Volta Ciclista a España no recorrido Zaragoza-Torrejón, tras unha escapada de 200 km. No 1983 foi cuarto na volta España, chegando a ser líder poñendo en apertos ao propio Bernard Hinault.

Pero seria no 1986 cando quedara vencedor da Volta España derrotando en todos os terreos a primeiras figuras como Sean Kelly, Robert Millar, Laurent Fignon ou Pedro Delgado. No1988, gañou o Gran Premio da Montaña e tres etapas máis. En 1989 gañou a célebre etapa dos Lagos de Covadonga. Nesa volta, co equipo ZOR, foi dúas veces primeiro na clasificación por equipos (en 1983 e en 1985).

No Tour de Francia, acadou en dúas ocasións a oitava posición (en 1986 e 1988).

Outras vitorias importantes no seu palmares serián a Subida ao Naranco en 1982, a Volta a Cataluña, dúas etapas e a Escalada ao Montjuic no 1987. Ademais da mencionada vitoria na Volta a Cataluña de 1987, foi segundo en 1986, cuarto en 1988 e terceiro en 1989. Na Subida ao Naranco, ademais da devandita vitoria, foi dúas veces terceiro: en 1987 e 1989.

Na Volta Asturias subiu tres veces ao podio: foi terceiro no 1982, segundo en 1983 e terceiro de novo no 1989. Foi terceiro no Gran Premio de Navarra (hoxe Premio Miguel Indurain) en 1985, tamén terceiro na Subida ao Urkiola en 1988 e segundo na Klásica de Primavera do 1989.

Na Volta Galiza, a súa mellor posición foi 2º en 1988, ano en que gañou tamén unha etapa e o Gran premio da Montaña. Tamén gañou o Gran premio da montaña da Volta Euskadi esa tempada.

Tamén foi campión galego de ciclocross 1987-88, 1988-89.

Foi seleccionado en sete ocasións para disputar o campionato do mundo de ciclismo de fondo por estrada. En 1988 recibiu o Premio Superprestixio de Unipublic. Quedou no posto 18º no Giro Italia do 1983, especialmente deseñado para rodadores e velocistas.

En total, estivo como ciclista profesional 11 anos, dende 1981 a 1991, se ben as tempadas de 1984 e 1990 pasounas practicamente inactivo debido á lesións. Con todo, a súa participación na primeira metade da Volta ciclista España de 1990 foi decisiva para o triunfo final do seu compañeiro de equipo Marco Giovanetti. Tivo que retirarse, por múltiples lesións, cando estaba de 10º na clasificación xeral.

Como profesional correu nos equipos Colchón CR, BH, Seur e Kelme, retirándose en 1991. Posteriormente, foi director deportivo do conxunto ciclista español Kelme (1992 a 1999) e despois do suízo Phonak (de 2002 a principios do 2005). Foi o descubridor para o ciclismo de élite dos corredores galegos Marcos Serrano e Óscar Pereiro.

En maio de 2006, foi presentado oficialmente como director técnico do equipo profesional de ciclismo galego Xacobeo Galicia. Con el como director de equipo, o Xacobeo Galicia proclamouse campión por equipos da Volta ciclista España 2009.

Actualidade: Novo atentado ambiental gravísimo en Leirado

De novo as mafias privadas e do goberno voltanse unir as mans para seus propios bens, e como sempre é o mesmo o que sae mal parado, o medio ambente.

Pois aínda nom pasau, pero apunto está de voltar levar outro golpe máis noso monte, esta vez na parroquia de Leirado en Salvaterra de Miño, e en menor medida na de Taboexa, As Neves.

Todo comezou fai un mes máis ou menos, cando se detectou num piñeiro unha enfermidade que provoca un gusano o cal denominan “nematodo”, o parecer e contaxiosa. Decir que esta enfermidade vexetal xa se deran casos en Portugal e nom fixeron a carnicería que estes “especialistas” tentan facer. O caso é que viñeron especialistas da Xunta e dixeron que había que talar todas as coníferas num radio de entre 500 e 3.000 metros, quedando o final estipulado en 1.500 m, e decir unhas 400 Ha, unhas 130 veces máis ou menos o castro de Troña pra facerse unha idea. Todo isto sem dar case explicacións os veciños nim facer moita investigación, xa que claro Galiza ten tanto monte que unha calva máis nom se nota, o problema e que esa forma de pensar un día acabarase, pois xa nom habrá máis.

Algúns veciños empezaron a venta dos piñeiros a prezos case de valde, pois teñen un plazo cortísimo para súa venda, mentres que outros nom saben bem o que vai acontecer. As talas xa comezaron estes días e as incineracións, polo que poideronse ver fogueiras elevándose sobre Leirado. Añadir que se incinerou xa o único piñeiro que deu positivo, máis uns 15 que o rodeaban os cales nos análisis nom deran positivo. A empresa “publica” (que nom sei que ten de publica) SEAGA puxose xa mans a obra neste suposto “saneamento” dos montes de Leirado.
O certo e que cando isto remate, quedara unha zona totalmente desolada de 400 Ha, coa consecuenza da marcha dos seus animais, uns veciños que quedan sem monte, a desertización, aparte de que veremos cando chova e faganse riadas, pois nom hai nada que as conteña, logo pasa o que pasa e nos queixamos, pero claro os que executan estas ordes normalmente viven en apartamentos da costa.

Tamén esperemos saber en curto plazo para que serviu esta tala, o típico soe ser estradas novas, un viñedo novo, unha canteira… e o maior problema é que sempre saen ca súa, nos engañan mil veces e seguimos a corriente felices e sem facer nada.

Este fermoso piñeiral desaparecera.
Primeiras talas e incineracións en Leirado

Prehistoria: Molde de Machado tipo Barcelos de Guillade

Neste contexto falaremos da aparición dun molde de fundición tipo Barcelos aparecido no monte das Carballas na parroquia de Guillade.

Este hallazgo corresponde a Idede de Bronce, a cal está dividida en tres fases, a inicial do 1.800 ao 1.500 a.C, na cal se atoparon varios depósitos de armas de bronce coma o de Roufeiro na provincia de Ourense. A segunda, que abarca dende 1.500 ata o 1.200 a.C, onde destaca os machados tipo Barcelos, os que se apareceron nalgúnhas partes do territorio do norte de Portugal e na Galiza, no que tratase dunha maneira común de fabricar machados. Por último o bronce final, do 1.200 ao 700 a.C, coincidindo seu final cos inicios da cultura castrexa e cos contactos con pobos mediterráneos e centro europeos, nestes últimos desenvolviase a cultura “dos campos de Urnas”.

ASENTAMENTO DO BRONCE MEDIO EN GUILLADE

Este posible asentamento situase no lugar das Carballas na parroquia Guillade. Está enclavado nun pequeno estreito val, que está a medio caminño entre Os Montes da Paradanta e o val do Tea.

Foi descubeto o abrir una pista, no que se descubriu un solo arcilloso con restos de carbón e algunas pedras traballadas, que en conxunto formarían parte de una vivenda. Nas cercanías foi onde atopariase o molde do machado tipo Barcelos e algúns restos de cerámica. Aínda que o sitio e rico no que en materiais se refire, aínda se espera un estudio da zona pa poder datar precisamente o asentamento e súa función.

Nota do autor: Esta noticia descoñece o autor da súa datación e onde se atopa na actualidade o molde, pois parece que quedou todo bastante tapado o igual co asentamento.

Espero en próximo visitar o lugar e ver como se atopa a zona, seguramente nom quedara ningún resto a vista, pero ver o entorno e as súas cualidades para poder imaxinar porque os habitantes neoliticos ponteareáns o elixiron, e poder asi comparar con outros atopados nos redores e na comarca e poder ver as semellanzas para un mellor estudo.

Un saudo, o autor.


Machado común do tipo Barcelos.

O Apalpador, o papa noel galego.

O Apalpador, a personaxe mítica do Nadal galego.

O Apalpador (tamén coñecido como Pandigueiro ou Apalpadoiro) é un vello carboeiro que mora nas montañas do Courel. Leva unha vida sinxela, sen grandes preocupacións, sempre vestido co seu vello casaco remendado e a súa boina. É unha persoa humilde, sen avareza, que partilla o pouco que ten co resto da xente. E as castañas son a súa larpeirada preferida!

Cada 24 de decembro (ou 31 de decembro, segundo a zona) baixa das montañas e vai visitar os meniños e meniñas galegas. Entre nas casas á noitiña, cando están a durmir, e apálpalles o bandullo para saber se están ben mantidos. A quen pasaron fame e teñen a barriga vacía, déixalles unha presa de castañas co desexo de que no próximo ano vivan con fartura. A quen a teñen chea déixalles tamén unha presa de castañas co desexo de que continúen así todo o ano.

Mais o Apalpador é xeneroso e non só deixa castañas, senón que tamén dá presentes aos cativos. Estes presentes non son obxectos de consumo nin de grandes almacéns, son detalles feitos á man, libros, música non comercial, produtos de comercio xusto... Produtos sinxelos dun home sinxelo.

Entón xa sabedes, este Nadal lembraivos deste vello carboeiro á hora de pedir os regalos!

♫ Vaite logo meu nenín, ♫
♫ marcha agora prá camiña, ♫
♫ que vai vir o Apalpador ♫
♫ apalparche a barriguiña. ♫

Patrimonio iniciará "de inmediato" la redacción del plan de recuperación del Castro de Troña

PONTEAREAS. El director xeral de Patrimonio de la Xunta, José Manuel Rey Pichel, anuncia la "inminente" redacción del Plan Director do Castro de Troña que garantizará la protección y conservación de este monumento ubicado en la parroquia de Pías y de sus inmediaciones.
Rey Pichel visitó la zona, el pasado viernes, junto al alcalde de Ponteareas, Salvador González Solla, y el concejal de Cultura, Andrés Sampedro Fernández. Juntos comprobaron, sobre el terreno, la situación en la que se encuentra el Castro de Troña que comprende un área de 105.990 metros cuadrados y su entorno de protección abarca 169.621 metros cuadrados.
El área del monumento, declarado Bien de Interés Cultural por la Xunta, incluye el recinto castreño y todas sus estructuras, y engloba la zona exterior, por lo que se extiende sobre un área en todo su perímetro que puede albergar terrenos de actividad relacionados con el poblado. El contorno de protección del monumento responde al preceptuado en la Lei do patrimonio Cultural de Galicia.
El director xeral de Patrimonio valoró el actual grado de conservación del Castro de Troña y expresó el compromiso de su departamento de "iniciar de inmediato os trámites de redacción e posta en marcha do Plan Director do Castro de Troña".
Además de los trabajos que se desarrollen al amparo de este plan, la Dirección Xeral de Patrimonio desarrollará, como primera medida, trabajos de reparación de la Capela do Doce Nome de Xesús, tanto en su interior como en el recinto cubierto de acceso.
Según apuntó José Manuel Rey Pichel, se trata de "adoptar todas aquelas medidas que sexan necesarias para a protección dun dos castros máis salientables e mellor conservados de Galicia".


FONTE FARO DE VIGO.

Dende aqui desexarlles unhas felices festas

Primeiro video realizado por Ponteareas Historia Viva

Ponteareas na Historia: Grandes invasións e Reino Suevo

“Sométense á dominación dos bárbaros que dominan as súas provincias.” Relato de Hidacio da Limia, contemporáneo e bispo de Chaves.

No século V da nosa era o Imperio Romano atopabase nunha gran crise, os emperadores nom duraban máis dun par de anos, constantes guerras civís e usurpacións do trono, pestes, fames e inetsbilidade nas fronteiras onde os xermános transpasaban sem case resistencía.

Asi a principio do século V, no ano 409 chegan a península Ibérica un conxunto de pobos xermános favorecidos polas constantes loitas romanas interna, estes eran catro pobos, os vándalos (asdingos e silingos), suevos e alanos. Decir que os suevos eran de orixe escandinava e asentaranse entorno o I a.C no norte de Alemaña, nom estaban compostos por un só pobo, senóm que eran varios coma marcomanos, cuados...

Aproveitando que o rebelde hispano Xeroncio nomeara a seu fillo Máximo emperador do imperio deixou que estes pobos se asentasen na península, deixando soamente a provincia da Tarraconense libre dos bárbaros. asi despois de varios saqueos os xermános dividen o territorio e asentanse, quedandose na provincia da Gallaecia os suevos cuados no convento Bracarense e os vándalos-asdingos no lucense entorno no 411. Moitos galaicos ante este temor voltaron a repoboar os antigos castros pra estar máis protexidos como mostran os restos arqueolóxicos no castro de Troña.
Isto o galaico Hidacio o narra como unha desgraza ou mesmo o fim do mundo, o cal relata os sanguentos crimes dos soldados bárbaros, os saqueos nunha sociedade en crise polas guerras internas de Roma, os tiranos romanos e as invasións. A poboación pasaba fame o que fixo que unha terrible peste arrasase parte desta.

Pero Hidacio aprobeitou partes da biblia como se fora unha catástrofe, aparte estaba na súa vellez e num mundo que morria pra nacer outro e chegara a estar preso polos suevos. O mesmo tempo temos outro cronista tamén galego o cal o pillan nestes momentos na súa xuventude polo que nos fala destes feitos doutra forma máis positiva. Este fala dos bárbaros como un pobo menos violento do que se pensa, xente que utiliza as armas se nom teñen outra opción e mesmo as cambian polos arados, som xentes con leis moi firmes é según el tentan ser amigos dos romanos, nom seus enemigos.

Asi nestes momento oscuros da historia apareceria o primeiro reino independete do imperio romano de occidente, o Reino Suevo da Gallaecia, no que se pon a data de inicio no 429 no reinado de Hermerico. Aínda que num principio colleron os arados pronto usaron outro tipo de recurso pra abastecerse, a rapiña e saqueo. Asi os primeiros contra os que acometen foron cos vándalos-asdingos da parte lucense, os cales acaban abandoando o territorio.
Usarián esta táctica de abastecemento ata pasados a metade de século saqueando case que toda a península e incrementando seu territorio, ata que Roma se farta e manda a súa man militar, os visigodos, que derrotan e dan morte o rei suevo Reckiario na batalla do río Órbigo (preto de Astorga) para entrar nunha época de crise do Reino Suevo.

Decir que antes no 445 e 446 presentase unha flota vándala frente as costas de Turonio, supostamente Tui. Estas nom sabemos se por iniciativa vándala ou por mediación do imperio contra Reckila saqueán a as terras de Tui, incluidas as terras de Toroño, as cales se din no século XIII nos foros de Tui que se atopaba o castelo do Sobroso, polo que seguramente aqui refirese o val do Tea, onde sabemos que a vila romana de Angoares foi saqueada pois atoparonse restos de carbón e destrucción, aínda que ese emplazamento seguiria habitado.

Asi despois do ataque do visigodo Teodorico II o reino suevo caeu nunha crise case máis social que económica, pois os antigos terratenentes galaico-romanos e eclésiasticos perdián poder ante e terras ante a aristocracia sueva. Polo contrario o parecer as clases humildes adaptaronse bem e mesmo respetaronse asociacións agrarias no convento Lucense e fixeron parte do exercito suevo. Este crise fixo que o reino suevo dividirase en dous, o Bracarense e o Lucense.

Nunha destas loitas entre os aristocratas autóctonos e suevos mencionase unha zona que e digna de recordar, pois dise que o rei Remismundo ten problemas nas terras de Tui cos “aunonenses”, que querián rexentar as terras a maneira antiga. Sabendo que o val do Tea pertencia as terras de Tui e que a zona de Anguares aínda conservaba población e vestixios, pois era onde posiblemente aínda residisen os terratenentes desta zona , podese pensar que "aunomenses" poidan ser "anguarenses".

Despois disto o reino suevo entra nunha etapa oscura onde case nom hai datos escritos, pois nom se sabe nin os reis que gobernaron, o que si e que xa debián estar bastante influenciados polos visigodos, de hai ata cambiar o catolicismo pola relixión destes, o arianismo.

Voltase asi ter datos dos suevos apartires do 550, onde Teodomiro volta comberterse o catolicismo (aínda que hai quen di que foi seu antecesor Carririaco). Este era unha expresión de resistencia ante os visigodos arianos. Pero agora a sociedade sueva estaba moito máis asentada xa que a antiga aristocracia local que tanto odiaba os suevos agora colaboraba con eles e mesmo participaba activamente na corte.
Decir que este rei, Teodomiro no concilio de Lugo de 569, nomea a parroquia de Areas ou Aureas pertencente o obispado de Tui, aclarar que a Areas da época sería moito máis extensa ca actual e súa zona poboacional estaria máis preto do río, seguramente na zona da Fos. Isto nos di que estas terras deberon ter un incremento de poboación.

Nom sabemos se Teodomiro chega atacar os visigodos, pero si o que foi elexido seu sucesor, Miro, o cal emprega unha politica militar contra os visigodos apoiados pola aristocracia galaica antiga. Pero a empresa fracasa ante o rei visigodo Leovixildo o cal ataca a Gallaecia.
O sucesor de Miro, Ebrico tenta unha nova política de acercamento os visigodos, pero os aristocratas galaicos e o clero rebelanse a esta actitude e nomeán rei a Audeca, escusa que aproveita Leovixildo pra acabar co reino suevo entrando en Braga e O Porto no 585, dando asi fim a 156 anos do Reino Suevo da Gallaecia.

Destaca tamén un capitel tardo-romano aparecido num cruceiro de Couso, o cal dicen que atoparon nos montes de San Cibrán. Este pode ser de orixe suevético ou visigotico, e posiblemente chegara ali dende Angoares.

Capitel do cruceiro de Couso, de posible orixe sueva ou visigoda.

Solar de Angoares onde se situaba a vila romana que saquearon os vándalos, posteriormente construiuse unha capela similar a de Santa Comba de Bande. Este sitio seguiu poblado ata nosos días.

Bandeira do Reino Suevo Da Gallaecia.

Redores: Fiesta por la buena cosecha en Arbo

G.P. -SELA - ARBO Los vecinos de Sela sacaron ayer de nuevo los tractores o motocultores adornados con motivos del campo para festejar el fin de la cosecha. El evento, que se celebra cada 12 de octubre, sirve para que los participantes derrochen su ingenio adornando los remolques con los que circulan por el centro de la parroquia.
El desfile de las cinco de la tarde, que reunió a una veintena de tractores, fue el momento más esperado de la jornada. Desde tiempo antes numerosos vecinos de la comarca aguardaban el momento en que los remolques pasarían por delante del torreiro. La espectacularidad estuvo marcada por las cosas sencillas de cada casa. Así, alguno de los asistentes subió al tractor la vieja estrujadora manual, otros los baldes utilizados antaño para el trasiego del vino o el alambique para elaborar el aguardiente mientras completaban el atuendo de los carros con plantas de maíz, ramas de viña, restas de de cebollas, tomates o calabazas de "peregrino" sin secar.
También los atuendos personales de los vecinos fueron de lo más original, ya que algunos optaron por vestirse de época, de "ropa de faena" para trabajar en el campo o alguno de "espantallo". Los que más disfrutaron fueron los más jóvenes, aunque en los remolques subieron vecinos de cualquier edad dispuestos a pasar un día divertido en la parroquia.
La recogida de la uva fue uno de los motivos más recurridos este año y el comentario fue la buena cosecha. Los vecinos se mostraron contentos de que todo hubiese transcurrido bien durante la etapa de recolección y algunos lo hicieron bebiendo aguardiente realizada en el lugar por Víctor Sarrandón y José Sierra. "Non sei cantos litros levamos sacado", comentaban a media tarde, porque aunque la degustación tenía lugar en sorbos pequeños a veces parecía que el alambique no daba abasto.
La fiesta de la "colleita" lleva a Sela a gente de todos los rincones de la comarca. Por la mañana se celebra una misa en honor a Santa Isabel y San Martiño, donde tiene lugar una ofrenda con frutos del campo. El día anterior no falta la verbena con ritmos tropicales, a la que se suman incluso vecinos de Portugal.

FONTE FARO DE VIGO

Fauna: Fauna en perigo do Tea e seus arredores

O río Tea e tanto en flora coma na fauna un dos máis importantes da Galiza e mesmo da Península Ibérica. Nas súas augas e redores viven especies case unicas e cada día máis en perigo de desaparecer, coma xa lle pasou no seu día o Caranquexo de río autoctono. A contaminación das súas augas con vertidos industrais e fecais, o seu avandono asi coma a pouca vixianza deste espazo fan que en pouco tempo pase a ser máis unha cloaca cun río, polo que é bastante realista decir que nosos fillos nen sequera podran ver un peixe nel.

Aqui pondremos unha lista das especies máis emblematicos deste val o mesmo tempo que os máis ameazados a desaparición.

Primeiro comezaremos cos invertebrados, destacando asi o Caracol de Quimper e ó Capricornio Maior, que bem sendo un insecto de caparazón e cornamenta. Despois dentro das libelulas máis destacadas habitan neste val a Macronia Splender, a Oxgastra Curtisii e a Gomphus Granslinii.

A esquerda Macronia Splender, dereita arriba Oxgastra Curtisii e abaixo Gomphus Granslinii.

Agora pasando os vertebrados comezaremos polos anfibios e réptiles máis destacables, asi temos nos anfibios a Salamandra rabilonga, a cal só se conserva nos vales da cornisa cantabrica e atlántica do noroeste da península, sendo o Tea un dos principais espacios desta especie na actualidade. Despois temos a tortuga de río, a cal só existe na actualidade na Galiza aparte de no Tea no veciño Louro e no Arnoia (Ourense).

Nos réptiles habitan cada vez máis escasos o fermoso Lagarto verdinegro, o cal os machos na época de celo o macho ponselle o colo azul. Outro réptil típico das augas do Tea e a Serpe de auga aínda que cada vez máis escasa.

Arriba a esquerda Salamandra rabilonga, a dereita a Tortuga de río. Abaixo a esquerda lagarto verdinegro, a dereita a Serpe de río.

En cantos os peixes o máis emblematico do Tea e a Lamprea, a cal é típica da gastronomía destas terras. E perceptible tamén cada vez máis a escaseza do Salmon de Salar ou atlántico que cada vez vese moitisimo menos. Outro peixe importante e a Boga, importado fai anos de latinoamérica.

Nas aves hai un maior número de especies en perigo, temos asi nas nidificantes (que aniñan) o Pato Azulón ou anade azulón, moi abundante antigamente pero que agora nom chega as 30 parexas. Poucos Falcóns Abelleiros quedan tamen, entre 1 e 5 parellas, igual que as rapaces Azor (3 a 5 parellas) Gabián (3 a 10 parellas) ou o pequeno falcón Alcotán europeo (5 a 10 parellas).

En canto a aves máis pequenas e pescadoras temos o fermoso Martín pescador (5 a 15 parellas), o Mirlo acuático (10 a 20 parellas) ou a pequena Totovia ca súa destacable crista (5 a 10 parellas).

Outras aves máis pequenas moi consideradas son a anduriña Avión Zapador (10 a 50 parellas), a Curruca rabilonga (20 a 50 parellas), o Zarcero común (20 a 50 parellas), a colorida Oropendola (10 a 30 parellas) ou o nocturno Chotacabras Gris (10 a 20 parellas).

En canto as nom nidificantes destavca o paso da Garza real.

Arriba dereita Gabián, a esquerda Pato azulón. Abaixo esqueda Azor, a dereita Falcón abelleiro.

Arriba esquerda Alcotán europeo, a dereita Mirlo acuático. Abaixo esquerda Totovia, a dereita Martín pescador.
Arriba esquerda Alcaudón dorsiroxo, a dereita Avión Zapador. Abaixo esquerda Chotacabras Gris e dereita Zarcero común.

Por último nos quedan os mamíferos, onde o Tea aínda conta co privilexio de ter nas súas augas o extraño Desman dos Pirineos, tamén coñecido nestes lares como Auganeira ou Toupa de río. Tratase dun pequeno roedor acuático experto buceador que utiliza súas longas patas traseiras pra nadar e bucear, por desgraza esta en alto perigo de desaparecer. situación critica tamén é a da Londra ou Lontra (nutria) e dos morcegos, abundantes en antaño pero que estan desaparecendo a un ritmo alarmante.


Con estes tres mamíferos reatamos nosa lista de fauna privelixiada do Tea, a cal se atopa en grave perigo. Esperemos que a próxima vez que se volte recordalos aínda nom esten extinguidos como o Caranquexo de río nativo, perdido xa nos tempos.